Tomie

Nikt nie wie kim jest Tomie, ale łatwo określić jak działa. Pojawia się znikąd, piękna i próżna, uwodzi mężczyzn, a w kobietach wzbudza zazdrość - to jednak ci pierwsi mordują ją w szale. Oczywiście Tomie się regeneruje, a nawet tworzy kopie z odciętych części ciała - na tyle szybko, aby przerazić świadków zbrodni, ale na tyle powoli, żeby zabójcę dosięgły przynajmniej wyrzuty sumienia. Wystarczy odrobina przeszczepionej tkanki lub zastrzyk z krwi, żeby dowolna dziewczyna zaczęła przemieniać się w Tomie. Na jej punkcie szaleją młodzi mężczyźni, mali chłopcy i nawet staruszkowie będący jej ojcami. Tomie kocha tylko siebie i uwagę wszystkich wokół - dlatego nienawidzi sprzeciwu, ale jeszcze bardziej nienawidzi innych Tomie - i zrobi wszystko, żeby skutecznie zamordować te pozostałe rękoma zakochanych w niej mężczyzn i chłopców.
Jak już wspomniałam, większość wydanych przez JPF dzieł Ito znałam już ze skanlacji, wiedziałam więc, czego spodziewać się po jego stylu: czarnej komedii; obrzydliwości; młodych ludzi, którzy na początku są piękni, a potem szpetnieją, czy za sprawą chorób czy wypadków; nieszczęść przydarzających się wszystkim, i winnym i niewinnym; zła mającego twarz, ale całkowicie nieludzkiego i niewyjaśnionego. Moim ulubionym i wciąż poszukiwanym elementem jest właśnie ten pierwszy - humor, który wypełnia i tę serię po brzegi. Dostałam więc przezabawne reakcje zwykłych ludzi, pewnych, że Tomie nie żyje, gdy ta jak gdyby nigdy nic wchodzi cała i zdrowa do pomieszczenia; roześmiane, bezgłowe ciało miotające się po pokoju żeby jak najbardziej upaprać go krwią; niewolnicy Tomie od czasu do czasu zdający sobie sprawę jak głupie rzeczy wyrabiają, ale z pełną powagą dyskutujący o rozmowach z jej odciętą głową; stado maszerujących gołych bab; wreszcie sama Tomie nie jest zbyt mądra - śmiało prowokuje i szczuje, a potem jest zaskoczona i oburzona przemocą ze strony mężczyzn czy gorzkimi słowami ze strony kobiet. To nie jest typowa komedia, to raczej sytuacyjny humor jak z tych slasherów pełnych ironicznych śmierci i zabawnych kwestii, na przykład Friday the 13th czy Cabin in the Woods. Nie lubię się bać, nie chcę za dużo myśleć przy moich chińskich bajkach, szukam przede wszystkim rozrywki - i tu znajduję jej mnóstwo.

Historie Ito są tak zagmatwane i specjalnie sobie zaprzeczające, że ciężko zapamiętać szczegóły. Jak mam odtworzyć sobie w głowie fabułę, która nie trzyma się kupy i, na przykład, bohaterowie podszywający się pod kogoś innego odgrywają swoje role w absolutnej samotności, nieobserwowani przez nikogo - poza czytelnikiem? Sprawia to, że zamiast spójnych opowiadań dostaję bardziej nielogiczne sny, więc tym łatwiej wszystko zapominam i tym chętniej wracam. Czytam te historie po raz kolejny, ale nigdy nie pamiętam, jak się skończą - a pamięć do szczegółów fabularnych zazwyczaj mam niezłą. Dlatego możliwość kupienia i postawienia na półce kolejnych zbiorów Ito sprawia mi ogromną radość - mają miękką okładkę, więc dają się łatwo kartkować i papier, który nie brudzi i na którym nie zostawiam śladów spoconych paluchów. Całe mnóstwo radości!

Grafiki w tekście to fragmenty przykładowych stron pierwszego rozdziału, który w całości można zobaczyć na Facebooku wydawnictwa.