Desperacko chcąc ukończyć jakiekolwiek anime z zeszłego roku, skierowałam wzrok na tę oto uroczą komedię o dwóch siostrach.

Dzień dobry w Nowym Roku!

Smutno mi było, że ostatnio blogasek tak zarósł kurzem i pajęczynami, że tylko zapowiedzi się pojawiały - zwłaszcza, że ostatnie pominęłam. Mam więc już pomysł, jak rozruszać Biuletyny, a kto wie, może i prawdziwe notki powrócą!

Spóźnione, ale porządne: tradycyjne zapowiedzi już rozpoczętego sezonu letniego! 36 anime, wbrew pozorom nie wszystkie to isekaje, jakoś mało sequeli i krótkometrażówek, za to całe mnóstwo wyczekiwanych adaptacji i długaśnych tytułów.

Przeskoczyłam zimę i dobrze się stało, bo było to najgorsze kilka tygodni w moim życiu. Nadal nie jest idealnie, ale szkoda czasu na jęczenie, w końcu wiosna tuż tuż - a z nią 36 nowych anime! No, nie takich nowych, niektóre to kontynuacje i w sumie było ich trochę więcej, ale pominęłam kilka nieinteresujących mnie rzeczy, jak kontynuacja Aikatsu Friends, Beyblade, kolejnego słabej jakości pornola dla kobiet o zbyt długim tytule, czy tego o chłopcu rapującym do swojego pierdzenia.

Yama no Susume, albo Encouragement of Climb, to krótkometrażowa seria o dziewczętach chodzących po górach. Może się kojarzyć z niedawnym Yuru Camp, ale tutaj jeśli bohaterki nocują poza domem, to w porządnych schroniskach, nie na trawie.

W grudniu nie wydarzyło się nic ciekawego i raczej się już nie wydarzy - podobno Aquaman jest wszystkim, czego chciałam, ale mój szczeniak jeszcze na tyle sam w domu nie zostanie. dziś więc bonusowa runda o Aggretsuko.

Po adopcji psa przestałam mieć czas na cokolwiek. Albo zajmowałam się nią, albo pracą, a resztę rozdzielałam pomiędzy zaniedbywanego męża i próby dospania. Dopiero po miesiącu, gdzieś w listopadzie, udało mi się zbalansować życie tak, że mogłam poczytać trochę komiksów albo pooglądać anime. Idealne okazały się krótkie odcinki Yama no Susume - Encouragement of Climb.

Moje życie drastycznie zmieniło się dziesiątego października, gdy przygarnęłam psa. Musiałam przestawić wszystko i wziąć się w garść, a spore plany oglądania anime diabli wzięli. I dobrze, gdybym mogła cofnąć się w czasie wzięłabym ją ponownie.

We wrześniu pojawiła się bezpodstawna plota, jakoby Warner miał przygotowywać film o czarnoskórym Supermanie, więc od razu tłumy fanów rzuciły się oburzać, że jak to tak, nie wolno zmieniać koloru skóry, poprawność polityczna zaszła za daleko, te sprawy. A mnie się przypomniało, że miałam odłożony komiks z jednym z wielu czarnych Supermanów, więc wreszcie się za niego zabrałam.