Znak "Gi" łączy "samego siebie" i "owcę". "Owca" to to samo, co "piękno". A więc "Gi" oznacza "stawanie się pięknym". Powtarzając: "Gi" oznacza "żyć pięknie".

Keiji Maeda to jedna z bardzo ważnych postaci w japońskiej historii. Tyle tylko, że okres Sengoku naprodukował tych znaczących postaci wiele, zbyt wiele, żeby się w nich zorientować bez czytania przynajmniej notek w Wikipedii. W dodatku w popularnej kulturze Keiji funkcjonuje już nie jako postać historyczna, a bardziej literacka. Trochę jak Wołodyjowski, tylko taki dwa razy większy.

Thermae Romae to najlepsze anime wyświetlane w tym słynnym paśmie noitaminA i nikt nie wmówi mi inaczej. Trzyodcinkowa seria opowiada o Lucjuszu, starożytnym Rzymianinie, który projektuje łaźnie i przenosi się w czasie, żeby podglądać jak to robią współcześni nam Japończycy - bowiem Rzym i Japonia to dwie kochające kąpiele nacje.

Powstało też bardzo dużo dodatkowych odcinków, głównie reklamujących jakieś rzeczy. W najnowszym, Thermae Romae x REACH, Lucjusz reklamuje szczoteczki do zębów, które z brzydkiej lochy uczyniły powabną niewiastę. Subów nie ma, ale podejrzewam, że jej poprzedni look właśnie był porównywany z prosiakiem.

A pełen, czterominutowy odcinek, jest tutaj:

Dawno, dawno temu, w 2010 roku, była taka akcja, zwana Blog Day. Polegała na tym, żeby zalinkować i zaprezentować u siebie pięć ciekawych blogów. Bo, spójrzmy prawdzie w oczy, zagląda ktoś do mojej blogrolki? (A szkoda, bo powinniście.) Eniłej. Akcja nie była kontynuowana, w tej chwili jest już dość zapomniana, a szukanie w Guglu przekierowuje do Blog Action Day, jakiejś akcji o uprawianiu armchair activismu.

Jednak Wy nie możecie czuć się bezpieczni, bo Natalka pamięta, a że idea mi się podobała bardzo, polecę Wam pięć fajnych blogów. Na podstronie znajdziecie ich nawet więcej!

Niestety, ludzie boją się zadawać pytania osobiście. Ktoś mi kiedyś obiecał mejla, ktoś inny nazywał "panią SStefanią", bo że niby taka stara jestem. Teraz królują Aski (okienko do mojego znajdziecie po lewo) i zapytania na Tumblerze, wszystko czysto, anonimowo i bez zobowiązań.


Ale zaglądam od czasu do czasu w statystyki bloga i w tym, co zostało wpisane w wyszukiwarkę, widzę mnóstwo pytań, na które, niestety, dotychczas nie było na tym blogu odpowiedzi. Przykro mi, że ich nie dostarczyłam, bo może mogłabym komuś pomóc? Może niekoniecznie uratować życie, ale poprawić jego jakość? Stąd pomysł na specjalne notki z odpowiedziami. Może pytający kiedyś wrócą, może pojawią się nowe osoby żądne wiedzy? Kto wie.

Pierwsze wrażenia z najnowszych chińskich bajek pojawią się jak zwykle z opóźnieniem, relacja z Animatsuri będzie gdy ją napiszę, a to trochę potrwa, bo dużo się działo i trochę czekam na porządniejsze zdjęcia niż z mojego telefonu, przynajmniej na początek notki. Ale TYMCZASEM! Nowe Arigato!

No, nie takie nowe, jest dostępne już od miesiąca. Tym razem jednak zaczekałam na egzemplarz recenzencki, więc dostałam dużo później. Za to rednacz mnie zaskoczył, bo zawsze wszystkich pyta na nowo o adresy, a teraz wyjątkowo mój pamiętał!

W numerze półtora mojego tekstu - recenzja mangowej adaptacji gry otome, Ozmafii i pisany na spółkę z Dairi Hoozuki no Reitetsu. Dziękuję, Dairi, jesteś nieoceniona. Nic dziwnego, ze koty Cię lubią.

Poza moim wkładem, debiut Jarka z Półki Pełnej Komiksów (polecam blogaska uwadze), recka Space Dandy, która jest świetna, bo się z nią zgadzam, rozszerzone recki z naszego prężnego rynku mangu, oraz plakaciory z Nurutu i Evanżeliona. Dokładny spis treści tutaj, zapraszam do lektury :)

A jednak są! Spóźnione, wymęczone, napisane na kolanie, ale jak zawsze niezawodne! Tym razem, w ramach eksperymentu, będzie dużo obrazków, a zamiast trailerów - linki do nich. Bo skoro długie ładowanie pełnej notki nawet mnie irytowało, to co dopiero Was - tak, tak, to wszystko dla Was! Przy okazji, polecam też inne notki na ten sam temat: u Scampa, Kii, Mroczusia, Mirasa, Shourii i na Visual Bushido (w odcinkach). Bo warto znać zdanie więcej, niż jednej osoby!

Czart z interaktywnego AniCharta, ale ja posiłkować się będę głównie AniDB, bo tam ładnie poukładali według premier i jest o jedną serię więcej.

Czasem zdarza mi się, że łapię doła i nie chce mi się robić absolutnie nic. Potrafi to trwać bardzo długo, a ja spędzam wtedy czas tylko wykonując swoje obowiązki i bezmyślnie surfując po stronach ze śmiesznymi obrazkami. Nie mam wtedy chęci oglądać wybitnych rzeczy, bojąc się, że ich nie docenię, nie chce mi się też tracić czasu na te marne.

Wtedy pozostają te średnie, powolne i spokojne, zawierające wady, ale też i magnetyczny urok. Urok, który odrywa od codzienności i koi.

Znowu miałam poogłaszać to i owo w związku z luźniejszym, tagowym postem, ale eeh, minęło już dużo czasu i wszystko stało się nieaktualne.

Blog tymczasowo nie jeździ z powodu kryzysu autorki, to jest mojego, za który bardzo przepraszam. Z tej okazji będę publikować uprzednio przygotowane notki, a jak mi się bufor skończy to coś wymyślę. Szlachta na koń siędzie i jakoś to będzie.

W mojej ulubionej kreskówce Disneya, Fineaszu i Ferbie, występują zwierzęcy agenci, jest więc tam całkiem fajna świnia - tajny agent. Połapię z nim screeny kiedy indziej, bo oto przydarzył się fantastyczny crossover - bracia spotkali kilku superbohaterów (ale i superzłoczyńców) z grupy Avengers. Właśnie na takie rzeczy czekałam, gdy ogłoszono, że Disney kupuje Marvela!

Oto więc mamy moment, gdy Spider-Man ucieka przed tymi złymi z łupem w ręku. Zanim jeden z nich przebije się przez murek, możemy zobaczyć zwierzątka do ujeżdżania przez dzieci, jedno w kształcie świni. Niestety, za moment zostaną zdemolowane. Spoczywaj w pokoju, zabawkowa świnko.

Tutaj jest tekst, który zmieniałam jakieś siedem razy. Ostatecznie niech pozostanie przeprosinami za opóźnienie. Życie prywatne znów zebrało swoje krwawe żniwo - nie miałam czasu oglądać anime, ani tym bardziej o nich pisać. I nie wiem, kiedy w najbliższym czasie będę miała. Ebin.

Tytułowa Nanana to ta w skrzyni. Nie, nie ma obciętych nóg, że się tak dziwnie mieści - jest duchem. Więc swobodnie przenika przez wszystko kiedy chce.